جبلی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 6 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)

عبدالواسع، بدیع‏الزمان بن عبدالجامع بن عمران بن ربیع غرجستانى، شاعر ایرانى(ف. 555 ه.ق.) از خاندانى علوى در غرجستان ولادت یافت، و در علوم زمان مخصوصا علوم ادبى كسب كمال كرد، و در شاعرى ممتاز شد. سپس به مدح شاهنشاه عصر از غوریان و سلجوقیان و غزنویان پرداخت. از ممدوحان وى طغرل تكین بن محمد است كه در 490 ه.ق. بر خوارزم استیلا یافت. دیگر بهرام شاه بن مسعود غزنوى است كه عبدالواسع در آغاز شهرت خود چهار سال در دستگاه او به سر مى‏برد، و چون بهرام شاه از سنجر استمداد كرد و سنجر به یارى او در 510 به غزنین لشكر كشید، عبدالواسع به خدمت او پیوست و چندى در درگه او اقامت داشت و مورد علاقه سلطان بود. شعر او به لهجه عمومى زمان- كه تا آنگاه با زبان عربى آمیزش بیشترى یافته بود- نزدیك شد. وى به كلام آراسته مصنوع و پیرایه‏هاى لفظى و زیورهاى معنوى توجه بسیار داشته. جبلى در شعر عربى هم دست داشت. دیوان او در تهران به طبع رسید.